O take, those lips away

Take, O take, those lips away, That so sweetly were forsworn;
And those eyes, the break of day,
Lights that do mislead the morn;
But my kisses bring again
Bring again;
Seals of love but sealed in vain,
Sealed in vain!

William Shakespeare,   from “Measure for Measure”

Advertisements

De Nederlandse politiek heeft dringend een rollator nodig, en krukken ….

Mark Rutte: ‘De politiek loopt achter de ontwikkelingen aan’
in –TROUW 15/10/13, 10:00

oudjes bij art. Rutte TROUW

© anp. Mark Rutte: ‘Ook over tien of twintig jaar hebben we een solide AOW’.

Mark RutteDe staat weet niet precies wat goed is voor de burger. Die neemt steeds meer de zaken in eigen hand. De politiek loopt achter die ontwikkeling aan, stelt premier Mark Rutte.

  • Mensen organiseren in die verandering steeds meer zelf en nemen zaken in hun omgeving in eigen hand. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en omdat ze het willen.

Willem Drees, minister-president van 1948 tot 1958, was zeer realistisch over de rolverdeling tussen staat en samenleving. Een realisme dat doorklinkt in zijn voorkeur voor de term ‘waarborgstaat’ boven het begrip ‘verzorgingsstaat’.

zie TROUW voor hele artikel

REACTIE jerry mager (15/10/13)

Mooie foto. Die politici van Rutte moeten op een rollator achter de ontwikkelingen aan hobbelen en houden de samenleving zelfs dan niet bij. Zou een proactieve houding en wat initiatief niet helpen dames en heren daar op het Binnenhof? Rutte speelt de verbale slangenmens. Lees de tekst van zijn verhaal op de site van het ministerie: ” de ontwikkeling naar een participatiesamenleving is geen doel van beleid, maar een ontwikkeling die gaande is.”

Kortom: het is een autonoom proces, een natuurgebeuren, net zoals de financiële crises vanzelf plaatsvinden zonder dat iemand er iets aan kan doen. Alle beleid – beleid?? – is in feite een autonoom gebeuren waar de politici/de staat alleen verstandig mee om moeten gaan. Ze moeten een sympathieke houding aannemen, meer niet: “De kunst is vooral om niet in de weg te lopen en een luisterende houding aan te nemen.”
Wie stemt er nou op zulke politici die niets wezenlijks doen, alleen de schijn ophouden dat ze o zo druk druk zijn?

Die ADHD-passievelingen komen vanzelf, autonoom op het pluche terecht. Dat is te merken! In Ruttes ‘waarborgstaat’ zijn precies zorg en verzorging voor hen die dat behoeven, het minst gewaarborgd. Het uithollen, verdacht maken en ombuigen van betekenissen van concepten is een duurbetaald métier geworden, waarvoor in politiek Den Haag veel belastinggeld betaald wordt. Het doorspekken van een voordracht met grote namen compenseert de iele inhoud natuurlijk niet.

VVD blond in blazer

* * *

Mark Rutte: Sterke mensen, sterk land. Over het bezielend verband in de samenleving

Dreeslezing van minister-president Mark Rutte, Den Haag, 14 oktober 2013 /

http://www.rijksoverheid.nl/ministeries/az/documenten-en-publicaties/toespraken/2013/10/14/sterke-mensen-sterk-land-over-het-bezielend-verband-in-de-samenleving.html

Maximum voor alle overheidssalarissen is veel te rigide

TROUW – Redactioneel  – 15/07/2013, 12:00

# ingekorte versie

Minister Plasterk van binnenlandse zaken wil de maximumsalarissen in de publieke en semi-publieke sector koppelen aan het salaris van een minister.

Als de vorige week aangekondigde wet van kracht wordt kunnen ambtenaren, maar ook ziekenhuisdirecteuren, managers van woningcorporaties en medewerkers en directeuren bij de publieke omroep niet meer verdienen dan 144.000 euro per jaar. De balkenendenorm, die het maximum bepaalde op rond 190.000 euro, wordt daarmee verder verlaagd. ( )
Het is echter de vraag of de benaderingswijze van Plasterk niet veel te rigide is. Het is maar zeer de vraag of één maximumnorm voor zo’n diverse sector nu wel wijsheid is. Is een medisch specialist in deze vergelijkbaar met de directeur van een relatief kleine woningcorporatie? Of, om een ander voorbeeld te noemen, is de president van De Nederlandsche Bank wat zijn maximumsalaris betreft te vergelijken met de presentator van een populair programma bij de publieke omroep? ( )
Veel leidinggevenden in de publieke en semi-publieke sector zullen ongetwijfeld mede door het belang van de publieke zaak gemotiveerd zijn om te werken waar ze werken. Als echter de private sector ongebreideld verder kan gaan met het verhogen van maximumsalarissen – Plasterk stelt terecht dat hij in die sector geen bevoegdheden heeft – dan heeft dat ernstige gevolgen voor de concurrentiepositie van de (semi-)overheid. ( )

Reacties

jerry mager (17/07/2013)

1) “Veel leidinggevenden in de publieke en semi-publieke sector zullen mede door het belang van de publieke zaak gemotiveerd zijn om te werken waar ze werken.” JUIST!Dus: dit is de concurrerende factor en niét het salaris, zoals in de private sector betaald. Ga je liever iedere dag met lood in je schoenen naar een dikbetalend bureau waar je hamburgers schuift en junk food maakt, of fiets je fluitend naar een fatsoenlijk betaalde zinvolle baan waarin je wèrkelijk iets toevoegt aan de samenleving?

2) “is de president van De Nederlandsche Bank wat zijn maximumsalaris betreft te vergelijken met de presentator van een populair programma bij de publieke omroep?” Ik weet alvast één ex-president van de DNB die qua entertaiment value bij mij hoger scoort dan welke presentator ook. Maar, ik zou die man extra betalen om van de buis wèg te blijven. Een negative incentive dus. Ik had bijna geschreven: dan liever schaliegas-boren, maar dat vind ik toch geen goede, vanweg de jonge lezertjes onder ons.

3 ) Vergeet niet dat al die vette wedden meestal worden gegund – gunning is het meest neutrale woord in deze context – aan personen met een managersfunctie in het zgn. ” maatschappelijke middenveld.” Dat is de kring van politieke klanten. Daarnaast vestigt het steeds weer vergelijken van salarissen van publieksdienaren met tycoons de aandacht op de voortreffelijkheid van de eersten, die schromelijk onderbetaald worden. Geen wonder dat ze zeperds maken. Ze moeten tig bijbaantjes hebben om te overleven.

De ‘Gestapo’ bij ziekteverzuim in Nederland, anno nu … 2012

door Jerry Mager
(10 april 2012 gepost op NELPUNTNL.NL; bijgewerkt op 11 april 2012)

“Wil men het begrip ‘volk’ in het geavanceerde kapitalisme definiëren dan komt men al gauw uit bij de verzameling van individuen die van buitensporige beloning verstoken blijven. Het volk is die groep van mensen die er niet op hoeven rekenen ooit voor hun loutere verschijning betaald te krijgen.”
Peter Sloterdijk (2007, 2006) in: Woede en tijd

“[O]p paradoxale wijze is het gevaarlijkste ingrediënt van het nazisme niet zijn ‘totale politisering’ van het sociale leven, maar integendeel, de opschorting van het politieke denken door de verwijzing naar een extra-ideologische kern, op veel krachtiger wijze dan bij een ‘normale’ democratische politieke orde het geval is ….”
Slavoj Žižek (1997) in: Het subject en zijn onbehagen

“Sir Thomas waved his hand. ‘The Americans are an extremely interesting people. They are absolutely reasonable. I assure you there is no nonsense about the Americans.’
‘How dreadful!’ cried Lord Henry. ‘I can understand brute force, but brute reason is quite unbearable. There is something unfair about its use. It is hitting below the intellect.’ ”
Oscar Wilde, in: The Picture of Dorian Gray

Wat ons eigenlijk nog het meest zou moeten bevreemden – of liever: verontrusten – aan de affaire Verzuimreductie is dat het voetvolk dat bij die organisatie werkt er blijkbaar geen enkele moeite mee heeft, om medeburgers telefonisch het hemd van het lijf te vragen over de meest intieme medische details en dat vervolgens te rapporteren aan ‘een chef’ (niet-)wetende wat er met die gegevens gebeurt. Blijkbaar geldt het normale taboe daar niet (meer); op z’n minst is de norm opgeschort. Het heersende maatschappelijke klimaat vormt blijkbaar een stimulans voor dergelijke onsmakelijke uitingen van ‘ondernemerschap.’
De associatie van Youp van ‘t Hek met de Gestapo is hier zo’n treffende vanwege de verontrustende connotatieve context die hij oproept. Het verschijnsel is van alle tijden en signaleert maatschappelijke erosie. Men meent dan simpelweg: het is gewoon een baan, werk. Vooral in deze tijden van economische crisis – intussen een vrijzwevend geobjectiveerd begrip, zonder context of causale verbanden laat staan eigenaars of veroorzakers – mag je immers blij zijn wanneer je überhaupt werk hebt.

Of zouden er alleen robots bij bedrijven als Verzuimreductie werken? Machines die menen: dat is mijn verantwoordelijkheid niet, ik doe alleen wat mij wordt gezegd en opgedragen. Ik voer opdrachten uit, meer niet. Mij treft geen blaam. Lieden die nergens anders aan de bak komen en die zich gewillig voor zulk soort werk lenen zich gewillig lenen? Gewone mensen, die ook maar doen wat hen wordt opgedragen.

Wat bijna niemand ooit betrekt bij de beschouwingen en bespiegelingen over arbeidsarrangementen als deze bij Verzuimreductie, is de funeste invloed die dit soort werk onvermijdelijk heeft op degenen die het uitvoeren; op het voetvolk dus. Om dit punt extra duidelijk te maken denke men aan de mechanisatie en industrialisering door de Duitsers van het uitroeien van de grote aantallen medemensen die zij op hun programma hadden staan. Ambachtelijk uitvoeren van dit handwerk viel zelfs voor de meest geharde SS’ers niet lang vol te houden. Ook niet na systematisch de-humaniseren van de slachtoffers. Niet alleen de slachtoffers worden respectloos behandeld, ook de werknemers die het vuilde werk opknappen zijn in de ogen van hun opdrachtgevers, de managers en werkgevers, niemendallen oftewel: quantités négligeables. Over het zelfbeeld van iemand die dit soort onzindelijk werk langere tijd doet, maken we ons liever ook geen illusies. Over degenen die er de opdracht toe geven overigens evenmin.

Continue reading